حرفی سیاه

رویا زده  در فریبی بنام وصل

در کو چه های عشق در پی امید گشته ام

از رهگذار خسته عابر ز کو چه ها

پرسیده ام نشانهء مهر و گذشته ام

گوئی نشان مهر سوالی بجا نبود

چون در هر نگاه گوئیا خنده میدوید

گوئی که در پی  این راه پای   من

در انتهای خویش به  ویرانه میرسید

در این گذر همه اندیشه های تلخ یأس

پا بر پله کان فریاد سینه میگذاشت

دستی بدفتر عمر بر سر امیدو آرزو

خطی سیاه ز حرمان و غم نگاشت

آری جهان من از غصه ها  پر است

قلبی دگر در پی مهری روان  نبود

هرکس که جامه غم را به تن کشید

گوئی دگر که آدمی از  این جهان نبود

دنیا به چه خوش بود در روزگارمن

این رسم روزگار چه غمگین و بس تهی ست

در خط زندگی در این راه بی امید

دیگر نشانه ای ز محبت به سینه نیست

۱۳۶۶

از: ف.شیدا

مبارک

 مردی خواب عجيبي ديد او ديد که پيش فرشته هاست

 و به کارهاي آن ها نگاه ميکند.
هنگام ورود، دسته بزرگي از فرشتگان را ديد که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هايي
را که توسط پيک ها از زمين مي رسند، باز مي کنند و

آن ها را داخل جعبه مي گذارند.
مرد از فرشته اي پرسيد، شما چه کار مي کنيد؟ فرشته

در حالي که داشت نامه اي را باز مي کرد،
گفت اين جا بخش دريافت است و دعاها و تقاضاهاي مردم از خداوند را تحويل مي گيريم
مرد کمي جلوتر رفت، باز تعدادي از فرشتگان را ديد

   که کاغذهايي را داخل پاکت ميگذارند
و آن ها را توسط پيک ها يي به زمين مي فرستند. مرد پرسيد شماها چکار مي کنيد؟
يکي از فرشتگان با عجله گفت: اين جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت هاي
خداوندي را براي بندگان مي فرستيم. مرد کمي جلوتر رفت و يک فرشته را ديد که بيکار نشسته

           مرد با تعجب از فرشته پرسيد: شما چرا بيکاريد؟
             فرشته جواب داد: اين جا بخش تصديق جواب است.
مردمي که دعاهايشان مستجاب شده، بايد جواب بفرستند ولي عده بسيار کمي جواب مي دهند.
مرد از فرشته پرسيد: مردم چگونه مي توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسيار ساده،
فقط کافي است بگويند: خدايا شکر