درآغــــوش شـــعرو واژه ها...دمـی باتــو

حال به این نکته هم توجّه کنید که فرموده

" لانکلف نفسا الا وسعها" :یعنی از همهء ما انتظار به مقام "علی (ع)" رسیدن

 نمیرود.

شاید به گرد پای اسب ایشان هم رسیدن از عهدهء بسیاری از ما موءمن نمایان خارج باشد.   

چون ما اکثرآ  با خدائی خیالی سرو کار داریم .  

 بی خدا  نیستیم  ، بلکه آن خدائی را  که تصّور میکنیم  

،ساخته و پرداخته ذهن ماست. 

  ما خدائی را می پسندیم که بشودبا او دربازار  زندگی چانه زد !!!  

دکتر  شریعتی میگوید :  خدا انسان  را آفرید و انسان توجیه را  ، و اگر خوب دقّت کنیم ، جایگاه  توجیه در خیال ماست.   

حافظ علیه الرّحمه نیز گوید:

 گفتم  که بر خیالش  راه نظر ببندم

گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید 

گفتم که بوی زلفش گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید 

خوانندگان عزیزی که با ریاضیّات آشنائی دارند  میدانند که اگر در 

  فرمول  " ظرفیّت "  میزان اعمال  " عقلانی " به صفر نزول کند انگاه

" ظرفیّت" به صفر نزول کرده و درک و معرفت پروردگار غیر ممکن میگردد.

 پس چنین شخصی هرگز به رستگاری نرسیده و پس از مرگ هم جای او پیش خداوند نخواهد بود.

رندی پرسید : وآنجا که خدا نیست کجاست ؟

در جواب باید سئوال کرد سیاهی چیست ؟ - آنجاست که نور وجود ندارد. 

  پس آن جایگاه،  بطنی است که در آن نور خدا یافت نمیشود.

در حقیقت این نیز اثبات گفته های دیگر  مادر بزرگ است:

و یا:  " عقل که نیست ، جان در عذاب است و خواهد بود"  

" آن را که میخواهد ذلیل کند ، اوّل عقل را از او  می ستاند "

 چون بر "دیوانه" در هیچ مرامی حرجی نمی باشد.

پس جمع بندی خیلی ساده است:

 لازمه رسیدن به آرامش خاطر، یاد خداوند است. 

 زیرا که با یاد او بر عرش

تکیه میتوان زد و اتصّالی واقعی

از طریق عروة الوثقی میتوان برقرار نمود. 

 آنجاست که میفرماید:

"خلق  السموات و الارض فی ستّهٔ ایام ثم

 استوی علی العرش"

 یعنی آسمانها

و زمین را خلق کرد و بر عرش  تکیه زدند. 

پس محل اسقرار آرامش روان

ما  عقل ما هست. 

چون آنجاست که هر فرد عادل در خود مییابد

که در جایگاه آرامش از طریق

 عقل - دروغ ، دزدی، خیانت، زورگوئی

 حسادت و غیره راهی ندارند. باید اینها را از خود

 سلب کرد. در عوض صداقت و

راستگوئی و محبّت و دانائی  و ... 

 ارزش دارند.  در چنین موضع و مکانی هست

که آرامش وجود دارد و دغدغهء خاطر

 در آنجا راه نمی یابد. 

باز ناگفته نماند که مسیر سیر و سلوک بسیار

پر پیچ و خم و دشوار است و قدم

برداشتن در آن بدون دانستن ظرفیت شخصی

 و داشتن راهنما پر خطر است، به مصداق:
 

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی

اگر از زاویهء عقلانی و معرفت حق به دین  نگاه  کنیم ،

نه تنها  مشکلات جوامع  حلمیشوند ٬

 مشکلات فکری مردم نیز حل خواهند شد

 و دین فروشی برچیده خواهد شد.

 در این صورت  مردم  یعنی همه 

 ادیان امت واحد خواهند بود و حرف آن کسی حق خواهد بود که در جهت عقلانیت قرار گرفته باشد.   

مقیم کوی تو تشویش صبح و شام ندارد

که در بهشت نه سالی معیّن است و نه ماهی

چو در حضور تو ایمان و کفر راه ندارد

چه مسجدی ؟ چه کنشتی ؟ .. چه طاعتی ؟ چه گناهی ؟

تسّلی دل خود میدهم به ملک محبّت

گهی به قطره ی اشکی ... گهی به شعله ی آهی

شعر  زیر را دوست شاعره عزیز  فـرزانه شـیدا  فالبداهه بعد از خواندن متن "عرفان-۲" سرودند:

از جهان و بودن و هستی ، چه را میخواستی؟!
گر مهیّا بوده عشقی ، از چه از آن کاستی؟!
وصف عشق ودلبری در این فنا  دنیای ما
پند واندرزی ندارد جز رهی در... راستی ... !

رهرو عشقی اگر ، اینرا تو خود دانی که عشق

ره برد عاشق بسوی پاکی و مهرو وفا ... روراستی!

عاشق از دنیا نمیخواهد بجز معشوق خویش

سوی یکتا ایزد منّـان بکن ...    درخواستی
در طلب ، دستی ، مناجاتی ، دعائی، روزه ای
خود همی دانی که خود را بهر چه آراستی!
ایزد پاک محبّت ، شاهد عشق ووفاست

هرچه ازاو میرسد آن بوده که خود خواستی !!!


شعر از: فرزانه شیدا سروده  ی: شنبه ۲۱ بهمن ۱۳۸۶ ساعت:۲۰.۳۵ 

عرفان ۲ ـ  به قلم: جناب آقای  پروفسور محسن کاوه راد

((نظر ایشان درباب این بخش از واژه ها(بخش نهم ) ):

با  درود .محبت کردید و مفتخرم که نوشته های این حقیر را در وبلاگتان و در میان مطالب ارزشمندتان قرار دادید. بی نهایت از حضرتعالی و دیگر دوستانتان متشکرم.این حقیر و "عارفان" فرسنگها فاصلت داریم. فرمولی که به شرح آن اشاره فرمودید در

INFORMATION THEORYکار برد دارد و برای تعیین ظرفیت کانالهای BINARY مخابراتی فرمول جالبی هست.البته در آنجا بجای "آی کیو" از پهنای باند و بجای "عقل" از Signal-to Noise Ratioاستفاده میکنند.
به نظر این حقیر و دانشجوهایم، در مورد مبانی عقل و هوش هم قابل بهره برداریست. 

خوشحال میشوم نظر خواننده های محترم مطالب شما را در این مورد بدانم.

برگ سبزیست تحفه درویش    چه کند بینوا ندارد بیش

شاد و سر بلند باشید.ارادتمند: محسن کاوه راد